Opowieść

Giulio wskazuje małą butelkę do degustacji. „Gdy przygotujemy dla was próbkę, etykieta pomoże wam poznać oliwę i jej producenta. Za kroplą stoją drzewa oliwne i praca ludzi”.

„Czyli to nie jest tylko bajka?”, pyta Sami.

„Naszą wizytę opowiadamy z udziałem wymyślonych postaci”, odpowiada Giulio. „Ale gospodarstwo i jego praca są prawdziwe. Książki pomagają nam je zrozumieć. Obrazy przyszłości pokazują to, co chcielibyśmy stworzyć”.

Tila kładzie obie książki obok zeszytu. „Możecie czytać je z rodzicami i opowiadać o swoich odkryciach”.

„Kto zbuduje przyszłość?”, pyta Ada.

„Ludzie, którzy będą pracować nad projektem”, mówi Giulio. „I ci, którzy zechcą pomóc razem z A.D.O.S. INTERNATIONAL. Dorośli mogą poświęcić czas, przynieść pomysły, pomóc swoimi umiejętnościami i wesprzeć pracę”.

„A my, dzieci?”.

„Możecie uczestniczyć z rodzicami. Możecie obserwować roślinę, narysować mały plac i zadać pytanie. My, dorośli, musimy was słuchać i brać odpowiedzialność za decyzje”.

Rumo zostawia pustą stronę. „Następny krok może zacząć się także tutaj”.

Po posiłku Rumo patrzy na stół. Pamięta bramę, klucze i czas, gdy widział przede wszystkim własne rzeczy. Potem myśli o świecie, który wspólnie sobie wyobrazili: z wodą, troską i miejscami spotkań. Bajki nauczyły go pytać, zanim zdecyduje za innych. „Co chcielibyście opowiedzieć o tej podróży?”, pyta. Ada wybiera kwiaty, Leo obracającą się maszynę, a Sami ukryte korzenie. Tila słucha też tych, którzy wolą tylko wskazać obrazek. Rumo kładzie mapę na środku.

To nie dowodzi, że zmienił się cały świat. To wspólna opowieść i nowy sposób patrzenia na kroplę.